lunes, 12 de febrero de 2007

"OS LEÓNS": Rincón dos que gustan de ler.

Tódolos días, agás o venres, na nosa clase temos 20 min de lectura silenciosa.
Mesmo disfrazados de verán, a dis frutar da lectura estarán.
A pesar de non ter compromiso ningún de non ser o de disfrutar da lectura, e como algúns queren manifestar as súas sensacións, damos por aberta esta páxina para comentarios :

x---valoración ( máximo 5)






1. O Principiño-( Antoine de Saint- Exupéry)


O aviador de neno vía as cousas como son: sinxelas. Disfrutaba das cousas sinxelas.
Os maiores complicáronlle -la vida. Fíxose aviador.

Un pequeno devolveulle o sentido a súa vida. O importante é a rosa. Beatriz xxxxx


2. Mi casa parece un zoo



(José María Plaza).

Me ha parecido facil de leer y es muy gracioso.Lucía xxxx



3. Charlie e a fábrica de chocolate


(Roald Dahl)


Gustoume moito porque era moi entretenido. O principio sentín sensacións de tristeza pero ó final é moi chulo e goloso porque Charlie era moi pobre e ó final conseguiu a fábrica de chocolate e encontrou a felicidade e diñeiro para comer.Carlos xxxx


4-El devorador de hombres (Horacio Quiroga)

El devorador de hombres trata de una familia de tigres de Bengala. Eran: una madre, un padre y un cachorro. El padre era uno de los pocos devoradores de hombres.
Un día, vinieron los humanos para cazar al devorador de hombres. Pero murieron el padre y la madre y el cachorro fue a un circo. Lo trataron muy mal durante cinco años, pero un día lo querían comprar. En el trayecto hacia la casa del comprador, el tigre, que se llamaba Rajá logró romper los barrotes de la jaula y salir, pero lo volvieron a cazar.
Ahora vive con su nuevo dueño: lord Alberdale.CAMILA

sábado, 3 de febrero de 2007

TEXTOS INFORMATIVOS: -Bomba de Hiroshima

LA BOMBA DE HIROSHIMA


Autor: Lucía y Ernesto

Fuentes de información: Internet


A primeras horas del 6 de Agosto de 1945, la ciudad industrial y portuaria de Hiroshima en la isla de Hondo, la mayor del archipiélago japonés, comenzaba a animarse.

La ciudad se había liberado hasta entonces de las calcinantes bombas incendiarias de los B-29 estadounidense que habían devastado Tokio y otros centros urbanos, pero sus habitantes no se sentían a salvo, pues Hiroshima constituía un importante enclave militar, albergaba depósitos de armamento y plantas de investigación del ultra-secreto caza a reacción japonés (que nunca llegó a emitirse).

En previsión de ataques incendiarios, la población se había reducido, mediante la evolución de 400.000 a 245.000 personas.
Poco después de las 7:00 horas sonó la alarma aérea cuando un avión meteorológico estadounidense sobrevoló la ciudad. La aparición de estos aviones era un acontecimiento habitual y la mayoría de los habitantes no se molesto en buscar refugio.

Alas 7:32 sonaron la señal que ponía fin a la alarma. Inmediatamente después de los 8:00

los operadores japoneses detectaron tres aviones más que se aproximaban a Hiroshima a gran altura, pero supusieron que eran aviones de reconocimiento y no dieron una segunda alarma.
Segundos después a las 8:15, dos de los aviones efectuaron evoluciones descendentes muy cerradas, en direcciones opuestas. Al girar, un avión dejo caer tres paracaídas de los que pendía equipo para registrar la explosión; el otro lanza una bomba atómica preparada para detonar a 560m de altura sobre la ciudad.
La bomba estalló en un brillante destello, seguido de una bola de fuego tan intensa que redujo a cenizas a miles de personas cerca del centro de Hiroshima y produjo quemaduras a otras situadas un radio de 4km de distancia.

A continuación sobrevino el estampido equivalente al impacto del viento a 800km/h, que asoló prácticamente todo un radio de 3km. Los fragmentos desgajados de madera, ladrillo, tejas y cristal se convirtieron en proyectiles mortales; las columnas de piedra de un hospital situado directamente debajo de la explosión quedaron hundidas en el suelo. Los conductos de agua se hicieron añicos y los incendios provocados por los millares de estufas de carbón vegetal volcadas, todavía encendidas para la cocción del desayuno, acabaron la obra que había iniciado el calor y el estampido. Todos los edificios dentro de los 13km2 del epicentro quedaron destruidos.

La ciudad de Hiroshima quedo arrasada. Las consecuencias no acabarían de conocerse sino años después.

jueves, 1 de febrero de 2007

DIARIO DA CLASE: Noticias e opinións día a día

DIARIO DA CLASE

xoves 1-1-2007

Sentimos que sigan aparecendo traballos incompletos .
Están enfermos varios dos autores : Enrique, Carlos,Ernesto e Araceli.
Esperamos telos pronto ben!!
O martes fumos a Panxón :Día pola Paz



Estamos empezando cos traballos de ENTROIDO

Imos de paxaros entre o millo.
Estamos alegres ; coidámolo para que medre, e cando madure alimentarnos con él ademáis de trasladar algunha semente para que medre noutros lugares.
Haberá espantallos que nos lembrarán que non se debe comer" antes de tempo".



Trataremos que cós nosos cantos anden contentos os labregos .Sin eles non hai millo!!!
Si cooperamos, GANAMOS TODOS!

Venres 2-2-2007

Ana, Elena Paula,Camila e Lucia traballan no modelo de disfraz.Adrián

Carlos sigue enfermo.Si podes, dinos como vas.Darás curado po Entroido?BRAIS

luns 5-02-2007

Como eu ontem disse, estamos moito empenhados no nosso trabalho do Carnaval, as mascarilhas e os trajes. As nossas colegas estam agora mesmo a facer as mascarilhas, e estao moito atarefadas e vao chegar a casa estafadas, naturalmente depois de tanto trabalho. Hoje outros colegas estao tambem a judar as nossas amigas a facer as mascarilhas. A prof esta a ver se as coisas estao a ir como esperadas, a correr bem. Bassicamente estamos todos a ajudar, é para no haver pessoas que fazem nada e outras que facem todo. Ontem já tinnhamos acabado o traje que iria servir de guiao e tambem a mascarilha. Otraje e a mascarilha que esta a fazer de guiao estao penduradas no placar, para nao se enganarem. Estao todos asiosos por o Carnaval chegar pelo menos é o que parece. Estao todos muito intusiasmados e alegres. Estao todos com atencao ao que a prof diz e faz, pois ninguém quer fazer uma mascarilha duas vezes. E todos estao-se ajudar uns aos outros e estao todos empenhados. Ines P.

Martes 6-02-2007

Queremos cambiar o tono de agresividade do entroido!!!!!!! Os tempos xa cambiaron!!!! Reclamo unha denuncia dos feitos en tono distendido e agradable ........Beatriz e Auri

Os sextos queren cambiar a agresividade do entroido ,por iso estamos a pensar como facelo .
Como todolos anos imos facer o MECO e a MECA pero... se queredes podedes dar a vosa idea.ANA ,PAULA,ELENA,

O MECOe aMECA este ano non van a ser tan agresivos se non un pouco máis asertivos .
No entroido reivindicábase dunha maneira oculta contra os xefes e dicianlle cousas que coa cara destapada non podian dicir , hoxe podemos dicir as cousas sen ocultarnos .Lucía

Chegou o Entroido ó Chano Piñeiro

Este ano unha morea de COMADRES e COMPADRES están xa nos pasillos do Colexio Chano Piñeiro de Gondomar para anunciar que o Entroido vai chegar . Os nenos e nenas de Ed.Infantil transformaron coas súas familias un esquelete de papel en sorprendentes comadres(feitas polos nenos) e compadres(feitas polas nenas) ; con eles van facer troula nos recreos da vindeira semana.
Dende o luns tamén os maiores van facer un MECO e unha MECA que irán “mandando” como haberá que disfrazarse cada día para asistir ó Colexio .
O vindeiro venres día 16 sairemos todos en comparsa polas rúas de Gondomar con outros colexios do Concello . Este ano o tema que eleximos é “O AGRO” . Do noso campo elexiron : espigas de millo (tódolos nenos e nenas de infantil , 1º e 2º cursos) ; labregos e campesiñas (os rapaces e rapazas de 3º e 4º cursos) ; espantallos , os alumnos/as de 5º curso ; e paxaros , os maiores de 6º curso . Carmen Pose (unha profe )





Mércores 8-02- 2007

La profe nos ha dejado dos minutos para estudiar los verbos porque era un examen sorpresa. Por suerte nosotros (Enrique y Camila) no lo hicimos y nos fuimos a trabajar al ordenador. Aún así, la profe nos preguntó algúnos verbos del modo subjuntivo. Tenemos que parar de escribir porque tenemos que corregir los ejercicios de mate.
Enrique y Camila

Carlos tiene mala una rodilla ,y no viene a clase.¡te echamos de menos! si puedes conecta con la clase.ANA,ELENA,PAULA.

Hoxe traballamos moito :conxugamos verbos, operamos con fraccións e seguimos a facer nos disfraces. Quedámonos algúns sin recreo paara ir adiantando.

Venres 9-02-2007

Este ano deixáronos sen queima do meco, porque según algunhas profesoras amosa unha actitude agresiva.
En tempos pasados a xente facía falcatruadas,claro que agora estes tempos xa pararon. Por iso a miña opinión, e contraria a das profesoras, ainda que poida que teñan razón, en que eses tempos xa pasaron, pero: unha tradición e unha tradición.Brais.A

Non hai nada decidido!!.Hai que consesuar.........SEN VIOLENCIA!Profe

Araceli:queremos que te recuperes pronto porque te estrañamos mucho.

Un beso de todos

LUNS 12-02-2007


ORDENES DOS MECOS:


Primeira
Como a MECA e o MECO van a chegar
ímo-los despistar.
De verán nos imos vestir
para ós mecos confundir.


Martes 13 -02-2007

Segunda

O MECO e A MECA están namorados
por iso veñen moi bicados:
con traxes avermellados
e moitos corazóns pegados


Hai algunha que non se decata de que ós namorados queren estar sós.

MERCORES 14-02-2007



volvoretas no estómago-síntomas de namoramento:

cor vermella-corazóns que latexan-bicos....
Terceira:


Hippies



Venres 16-02-2007


ENTROIDO ENTROIDO ENTROIDO


Venres 23-02-2007

STAFF STAFF STAFF STAFF STAFF STAFF


O vindeiro venres vai dar comezo un concurso especial no que poden participar todos os socios: Trátase de moitísimo preguntas que os participantes deben resolver ou se non... ¡Elimínanse!
O último en ser eliminado será o gañador.
Serán preguntas bastante difíciles , e non haberá comodíns. Se participas regalarémosche un agasallo. O premio e de 10.000 euros e o mellor símbolo “dineral”. Se non és do noso club por 50 euros xa estás afiliado.Recorda que para conseguir o "dineral" tés que pagar moito .
Pregunta:
¿Cómo se chama o primer libro de Kika?
Respondede cun comentario.
Inda que non vexas a túa reposta nos comentarios, queda escrita e veráse cando sea moderado por b.pernas.p
HENNRRYCKE E BRAIS

Xoves 28-02-2007

O día 27 e o día 28 de febreiro do 2007 viñeron ó noso colexio a Policía Local de Gondomar para ensinarnos educación vial. Ensináronnos o que era una vía, os tipos de vías, que tipos de señales hai e o que eran as marcas viales. E despois de todo iso, déronnos unhas fichas para cubrir.


Hoxe, día 1 de marzo do 2007 faltaron catro nenos: Carlos, Lucía, Enrique e Brais. Carlos, non sabemos que lle pasou, pero xa empezou a vir ó colexio. Lucía tampouco sabemos que lle pasa.A Enrique doelle a cabeza e a Brais vanno a operar.
Araceli xa empezou a vir ó colexio sen muletas e no autobús.

Mercores 7 de Marzo

Estamos traballando moi duro. Despois do entroido e as enfermedades ,temos que recuperar o ritmo .Estámolo conseguindo.
Xa non falta nadie!!!!!!!!!!!!!Todos recuperados!

martes, 30 de enero de 2007

Relato: A historia de Inés




A minha historia
Eu vim de Portugal para Espanha porque os meus país, como sao camionistas tem que andar pelo país fora, a descarregar carros e eu nao posso ir com porque nao cabo no camiao e porque assim perco a materia toda na escola.
E tenho que ficar sozinha durante duas semanas, sozinha nao com a minha a avo que vive em Portugal no Centro Sul propriamente dito em Sesimbra. Mas como ir a Portugal gastaba muito dinheiro, os meus pais decidiram nos levar para Espanha, e agora ficamos com uma amiga da minha mae chamada Silvia, ela e muito simpática e gosta muito de nos.

Eu ja mudei de escola duas vezes, a primeira ves mudei de Setúbal para Sesimbra e agora a segunda mudei-me para ca. Estou a gostar muito desta escola, porque eu gosto das profesoras que tenho, os meus colegas sao simpáticos e ate ja tenho amigos e tambem adoro a minha turma.

Quando cheguei aquí a escola estava um pouco nervosa porque nao sabia se os meus colegas iriam gostar de mim ou nao mas depois comecei a ver que eu nao tinha que ter medo porque os meus colegas eram boas pessoas.

Em Portugal as coisas eram mais faceis porque toda a gente de la da minha escola eram da minha lingua e eu nao tinha tantas dificultades a falar, a final eu nao tenho a culpa de nao saber muito bem o español mas irei aprender depressa com a ajuda dos meus profesores e e claro tambem com a dos meus colegas.

Acho que ja acabei disse tudo da minha vida por isso espero que os meus colegas gostem.

jueves, 25 de enero de 2007

Biografias:Albert Einstein,----FALTA POUCO

Albert Einstein

Autor:CAMILA

Una infancia luminosa

Albert Einstein nació una mañana de Marzo de 1879, el día14, en Ulm, en una ciudad a orillas del Danubio, al sur de Alemania, en el estado de Württemberg. Era un niño gordito y algo cabezón. Su padre se llamaba Hermann y su madre Pauline.
El padre de Albert tenía una tienda de material eléctrico en la plaza de catedral.
Vivió poco tiempo en Ulm pero recuerda sus iglesias y su enorme campanario más alto del mundo con 161 metros. Después años más tarde pusieron su nombre a una calle de Ulm: Einsteintrasse.
Cuando Albert tenía un año de edad su familia se mudó a Munich, con su tío Jacob, el hermano de su padre.
Albert empezó a hablar a los tres años, “un poco tarde para un genio!!!!!!!!!!!
A los seis años su familia de mudó a una casa grande con un enorme jardín. Empezó a ir a la escuela con su hermana Maia, dos años más joven que Albert. Allí aprendió a leer y a escribir.
En la escuela católica de Sant Meter eran los dos únicos niños judíos.

Un animal misterioso llamado X

Cuando Albert tenía cuatro años, un día su padre, le mostró una brújula. Le fascinaba el movimiento de la aguja marcando siempre el norte. Algo fascinante despertaba su curiosidad, debía ser estudiado y secreto tenía que ser desvelado.
El tío Jakob era un buen hombre le ayudaba a Albert a hacer los deberes y le contaba a Albert unas historias maravillosas.
Le decía que el álgebra era una ciencia alegre, en la que se trataba de capturar un animal misterioso que lo llamaban X.
Recuerda que le encantaba la geometría. Sentía una especial predilección por ella y por la música. Le gustaba tocar el violín, porque era mucho más manejable y porque siempre le fascinó su sonido. Nunca se separó de su violín. Fue una compañera inseparable a lo largo de toda su vida. Siempre lo llamó Lina.
En 1889, con diez años de edad, ingresó en el instituto de Luitpol.
Sacaba buenas notas, a veces sin embargo él pensaba que los profes le tenían manía. En el instituto imperaba la disciplina y él tenía un carácter independiente, a menudo chocaba con la autoridad. Un día un profesor le habló con tono serio: “Einstein, usted es un chico inteligente, pero tiene un gran defecto: nunca permite que nadie le aconseje”.
En el instituto la clase de religión era obligatoria. Estudió el cristianismo y el judaísmo, la Biblia y el Torá (uno de los libros sagrados de los hebreos).

Su temprana fascinación por la ciencia

En las familias judías, como era costumbre invitaban un día a la semana a alguien necesitado. Acudió durante unos mese un judío ruso tan pobre como hambriento, llamado Max Talmey. Max estudiaba medicina y le traía a Albert unos libros de divulgación de la ciencia. A Albert le encantaban pero le crearon un serio conflicto. La religión y ciencia se contradecían. Max y Albert hablaban de todo esto durante largos ratos.
Un día Albert empezó a pensar en términos científicos y dejó las creencias religiosas. La ciencia le aportaba respuestas convincentes, la religión sólo preguntas e ideas imposibles de demostrar.
Por aquella época fue cuando se negó a aceptar cualquier imposición y a desconfiar de toda la autoridad.
En 1893 cuando tenía 14 años, las cosas empezaron a ir mal en la empresa de electricidad Einstein & Co, porque el ayuntamiento de la ciudad confió a otra empresa la iluminación de ciudad. El padre de Albert y el tío Jacob tuvieron que despedir a la gente y vender la fábrica. Al año toda la familia se trasladó a Italia, excepto Albert, porque tenía que acabar el curso. Fueron unos meses muy tristes para Albert.
Albert veía con tranquilidad la sociedad alemana se decantaba cada vez más al favor del nacionalismo y en contra de los judíos.
El instituto era un suplicio. Los métodos de enseñanza eran antiguos y a veces le planteaba cuestiones difíciles a los profesores. Ellos no sabían qué responderle. Eso les molestaba. Una vez izo enfadar tanto al profesor de griego que lo echó de la clase.
Albert había pasado las navidades solo y estaba en la última semana de 1894.Una mañana se montó en el tren que iba a Milán, muy cerca de Pavía donde estaban sus padres. Pero antes renunció a la nacionalidad alemana. No quería ser ciudadano de un estado militarizado y autoritario. Quiso adquirir






miércoles, 24 de enero de 2007

Textos Literarios: EL VIAJE A MADAGASCAR

Nos mudamos a http://centros.edu.xunta.es/ceipchanopineiro/




autores:ENRI YL LUCIINCOMPLETA

Se está Cocinando una historia interesante!!!!!!!








Capitulo 1: Planes traviesos ................. página 2
Capitulo 2: Ambre Vs Sta. María ....... página 5
Capitulo 3: Tanzania .............................. página 6
Capitulo 4: Bombay................................. página 9
Capitulo 5: José Ramón y Camila ....... página 11



La máquina, el problema y el fracaso

Todo empezó un miércoles 10 de Enero. Carlos estaba tumbado en el sofá, no miraba la tele, solo miraba al vacío. En aquel momento no había nada en el mundo que lo podía rescatar de sus pensamientos, sin embargo alguien lo consiguió. No fue ningún superhéroe, ni tampoco alguien famoso. Fue su madre que lo miró durante un momento y después le preguntó:
-¿En que estabas pensando?
Carlos no respondió, aunque la madre no sospechó que aquel pensamiento podría ser ¡El más decisivo de toda su vida!
En aquel momento, el grupo aún no estaba formado y mucho le faltaba para hacerlo.
Por otra parte Lucía estaba tumbada en la playa cuando un mensaje llegó a su móvil, era un mensaje curioso:
Visita la isla de Madagascar
Y quién iba a decir que por un simple mensaje, la vida de Lucía iba a cambiar por completo. De ese modo pasó el tiempo.
El día 9 de enero a las 16:00 de la tarde, Enrique salió a comprar con su hermana Elena. Cruzaron varias calles y se encontraron con una compañera de clase: Lucía.
-Hola Lucía- dijo Elena- ¿Qué tal?¿Qué haces por aquí?
-Voy a comprar a la librería ¿Y vosotros?
-Exactamente lo mismo que tú- respondió Enrique.
-¿Habéis visto a Carlos?- preguntó Lucía- dicen que está muy mal, yo he hablado con él por teléfono y me ha dicho que se encuentra fatal. Está enfermo, aunque no se muy bien lo que le ha pasado.
-¿Qué clase de enfermedad tiene?- preguntó Enrique.
-No lo sé, es lo que te estoy diciendo. Podemos ir para la librería y después pasar por su casa.
-No, yo no voy- dijo Elena- seguramente lo molestamos.
-Tranquila- le dijo Lucía- no molestaremos en absoluto. Hace tiempo que está enfermo y no ha vuelto a salir a la calle. Le gustará nuestra visita.
-Vale, a mi me parece buena idea- dijo Enrique.
-¿Y tú que dices, Elena?- preguntó Lucía.
-No sé, a lo mejor...
-Tranquila- le contestó Lucía mientras la agarraba por un brazo como si hubiera dicho que si.
Los tres juntos caminamos un rato y hasta llegar al lugar exacto donde entramos en la librería y nada más ver al vendedor, Lucía se quedó pensativa.
-Queremos tres libros de texto- dijo Enrique- los de matemáticas del curso 6º.
-Está bien-nos contestó el vendedor mientras rebuscaba en los cajones y nos daba los libros que habíamos pedido- ¿Algo más?
-No- dijo Lucía y le pagó.
Cuando salimos de la librería, Lucía nos dijo algo:
-Me he estado fijando en el vendedor y he visto que gana mucho dinero. Me encantaría ganar tanto como él, ya se que somos niños pero podríamos trabajar en algo como por ejemplo coser.
-¿Qué estás diciendo?- preguntó Elena.
-Estoy diciendo que podríamos trabajar y ganar dinero y...
-Si, ya te he oído, pero no me parece una buena idea.
-Bueno, está bien- dijo Lucía- olvídalo.
-¿Te pasa algo?-preguntó Enrique.
-No, no me pasa nada.
Continuamos andando por el pueblo de Gondomar hasta que llegamos a Donas, donde vivía Carlos.
Abrimos la verja del jardín y llamamos a la puerta.
La madre nos abrió de inmediato y nos dijo que su hijo estaba gravemente enfermo.
-¿Qué le pasa? - preguntó Enrique.
-Tiene una enfermedad muy peligrosa, pero no sé bien como se llama.
Nos sentamos alrededor de una mesa de cristal y seguimos hablando.
-Hace tiempo que mi hijo está enfermo, pero no sé cómo curarlo.
-Lo siento mucho- dijo Lucía- pero no podemos ayudar...
Y dicho esto, agarró a Enrique y a Elena por los hombros y los llevó hacia la calle.
-¿Qué se supone que estás haciendo?- le preguntó Enrique- Si acabamos entrar. ¿Por qué no quieres ayudar?
Elena también miró a Lucía con mala cara y le dijo:
-¿Por qué nos has sacado de la casa de Carlos?
-Es que... Es decir..., Aún sigo pensando en coser y ganar dinero, en realidad quiero reunir dinero suficiente para viajar con vosotros.
-¿Qué?- preguntó enrique extrañado- ¿A dónde se supone que quieres viajar?
-Quiero ir a Madagascar. Un viaje así no se hace todos los días.
-Estupendo- dijo Elena- vayamos a reunir dinero suficiente para viajar a la Isla de Madagascar.
Y de ese modo fue como empezamos con nuestro trabajo.
Nos instalamos con una máquina de coser, en una feria que se celebraba en nuestro pueblo.
El primer cliente del día fue una señora alta, de pelo castaño que aparentaba tener unos cincuenta años.
-Hola- dijo Elena.
-Hola- contestó la señora- ¿Me podéis coser esta camiseta?
-Si- le respondió Enrique- no se preocupe.
Le agarramos la camiseta y empezamos a coserla lentamente para que no hubiera ningún problema.
Todo estaba saliendo a la perfección hasta que la señora metió la punta de su vestido en la máquina y se le fue enroscando poco a poco hasta que ya no había vuelta atrás.
-¡Ah!-gritaba la señora- ¡ayuda!!!!!!!!!
No sabíamos que hacer. Nos quedamos con la boca abierta viendo como gritaba la señora.
-Tranquilízate- le dijo Elena.
-¡Nooooooooo!- gritaba- ¡¡¡¡ayuuuuuuuudaaaaaaaaaa!!!!
Nos sentíamos agobiados. Nunca se nos había planteado un problema de ese tipo. No nos movíamos. Solamente mirábamos como la máquina le estropeaba el vestido a la señora.
¿Qué íbamos a hacer?
-¡Para la máquina!- gritó Lucía.
Finalmente pudimos rescatar a la pobre mujer, pero en vez de ganar dinero, habíamos perdido, por que le tuvimos que pagar el vestido. Aunque eso no fue todo. También habíamos perdido lo más importante, la fama. Todas las personas de por allí quedaron horrorizadas.
-¡Os odio!- nos gritó- Sois horribles, malditas comadrejas.
Cuando la señora se fue aún nos latía el corazón, y sin pensarlo dos veces, supimos que habíamos fracasado.
Fuimos camino hacia casa sin esperanza ninguna. En ese mismo momento nos encontramos a la madre de Carlos.
-Hola- le dijimos.
-Hola- nos respondió- ya se que no os importa mi hijo, pero también sé cuál es el remedio de su enfermedad.
-Lo siento- se disculpó Lucía- Si que nos interesa, y mucho. Dinos el remedio por favor.
-Está bien. El remedio es una fruta con espinas. El jugo de esa fruta es el verdadero remedio. Lo malo es que solo se encuentra en un lugar del mundo. Se encuentra en Madagascar.
-¡Bingo!- dijo Lucía, pero evitó decirle, lo del viaje porque era un secreto que los adultos no podían saber.
-El miércoles iremos a buscar a tu hijo para ir a dar un paseo- mintió Elena, porque en realidad íbamos con él, a Madagascar...
Como era un secreto, ningún adulto se podía enterar. La verdad es que también tiene desventajas ser mayor de edad.
Pues el miércoles empezaría todo. Ese era nuestro plan y estábamos seguros de que todo saldría bien.


Planes traviesos

Incluso habíamos conseguido un mapa de la isla.


Era perfecto la idea y no podíamos esperar más. Tal y como nos conoceréis de otras aventuras, somos los mismos aunque han cambiado algunos personajes. Es decir, hemos hecho un par de
arreglos en el grupo.
Solo tres de nosotros nos reunimos el 10 de Enero pensando en el viaje. Pensábamos que sería una oportunidad única el la vida.
Lucía, Enrique y Carlos éramos los tres reunidos en aquel momento.
Uno de ellos era Enrique, que su descripción es la siguiente:
Enriques un niño de 12 años. Tiene el pelo marrón y los ojos verdes. Le encantan los gatos.
Los gatos eran su gran afición. Le gustaba toda clase de gatos: los persas, los siameses.
Enrique está en el colegio CEIP Chano Piñeiro en la clase de 6ºA.
Enrique mide 1’47 y pesa 33 kilos.
Suele ir vestido con una camiseta blanca, pantalón vaquero y botas marrones. A veces también suele llevar una sudadera azul o un abrigo marrón.
No le gusta el fútbol, pero tampoco lo odia del todo.
Pues más o menos ya que lo conocéis bien, Enrique continúa hablando del viaje con sus amigos.
Para terminar aprovechamos para contaros que su fecha de nacimiento es el 5 de Enero y es un niño muy hablador.
Ahora viene la descripción de Elena, la hermana melliza de Enrique:
Elena es la hermana melliza de Enrique, mide 1’38 m y tiene 12 años. Le gustan los gatos al igual que su hermano y también es una gran aficionada al patinaje.
Nació el 5 de Enero y va al colegio CEIP Chano Piñeiro. Está en la misma clase que su hermano, es decir, en 6ºA.
Elena pesa 30 kilos y es mucho más baja que Enrique. No se llevan muy mal aunque no les gusta jugar juntos.
Elena suele ir vestida con una camiseta roja que la lleva a todas partes. Casi siempre lleva un pantalón pirata y unos zapatos verdes que brillan en la oscuridad. Suele llevar unos pendientes bastantes sencillos .Son unas perlas blancas muy brillantes.
Elena tiene los ojos marrones y el pelo casi negro. Es un color tan castaño que le queda muy bien con su cara.
Ahora que ya la conocéis, vamos a describiros al siguiente protagonista de esta historia. Se llama Carlos y es una persona que no podría faltar en nuestro grupo:
Carlos es una persona muy simpática.
A Carlos le gustan los perros.
Carlos mide 1’43 y pesa 32 kilos. Tiene los ojos marrones al igual que su pelo. Carlos es una persona muy sonriente y habladora. Va a la clase de 6ºA. Carlos suele ir vestido con una camiseta amarilla y un pantalón verde .A veces lleva un abrigo de color negro y unas botas marrones.
Nació el 26 de Febrero y tiene 11 años, aunque pronto cumplirá los 12.
Ahora que ya conocéis a Carlos, os describiremos a Lucía, que ya es la última.
Empezaremos contándoos que a Lucía le gusta el tenis, pero menos charla y empecemos de una vez la última descripción.
Lucía es una persona muy importante en nuestro grupo y siempre suele estar sonriendo:
Lucía es una niña de 11 años, la verdad es que aún le queda para cumplir los 12, porque eso será el próximo mes de Abril.
A Lucía le gusta jugar al tenis. Tiene los ojos de color marrón claro y usa unas gafas fucsias.
Suele ir vestida con una camiseta verde, un pantalón rosa y unos pendientes en forma de dado.
Lucía mide un metro cincuenta y ocho.
También le gustan los gatos y va al colegio Chano Piñeiro en la clase de 6º A. La verdad es que no hay mucho más que contar sobre ella, pero espero que os haya gustado.

Los 4 protagonistas de esta historia estaban tan emocionados por aquella idea, que querían que todo saliera bien. No necesitaban ayuda de los mayores. Solo querían que no se dieran cuenta y escapar como si nada:

Miércoles: Comprar los billetes de avión.
Jueves: Viaje hasta Madrid.
Viernes: De Madrid a Tanzania en avión.
Sábado: Día de descanso, Visitar la zona y sacar fotos.
Domingo: Día de descanso.
Lunes: Emprender el viaje hacia Madagascar.
Martes: Seguir navegando
Miércoles: Seguir navegando
Jueves: Seguir navegando
Viernes: Llegar a Madagascar y volver.
Jueves: Seguir navegando
Viernes: Seguir navegando
Sábado: Llegar de nuevo a Tanzania y de ahí a España





Ambre Vs Sta. María

¿A que parte nos dirigimos? (Esta pregunta pasó varias veces por nuestra mente. La verdad es que era muy difícil elegir el lugar exacto de la isla. Habíamos pensado en uno de los dos cabos.
Uno de ellos es el cabo de Ambre (Consulta el mapa)
Otro es el Cabo de Santa María (Consulta el mapa)
Enrique quería ir al Cabo de Ambre. Allí hay un lugar llamado Antsiranana que posee varios acantilados.
Elena no quería ir a Cabo de Ambre, ella prefería el Cabo de Santa María.
Carlos quería el cabo de Santa María y Lucía el de Ambre. Estábamos liados.
Decidimos que podríamos ir al colegio a buscar a más personas para aquel estupendo viaje y decidir con ellos el lugar que podríamos visitar.
Preguntamos a Ana, a Isaac, a Paula, A Adrián, a Eloy...
Pero a nadie le interesaba. Estuvimos preguntando varios días hasta que encontramos a la persona ideal: ¡Camila!
Era estupendo tenerla de compañera, pero aún faltaba alguien por unirse a nuestro grupo y ese era: ¡José Ramón!
-Bien- dijo Lucía- nos reuniremos el día 15 en la casa de Enrique y Elena, allí decidiremos el lugar exacto de nuestro viaje.
El tiempo pasó y parecía que el frío no se iba con él. Estábamos impacientes y habíamos olvidado el viaje por completo. Puesto que ninguno de nosotros quería quedarse atrás, todos asistimos a la reunión en la casa de Enrique y Elena.
Antes de empezar la reunión deberíamos decidir el cabo al que íbamos a visitar y estos eran los resultados:
Votos para Cabo de Ambre (Antsiranana): Enrique y Lucía.
Votos para Cabo de Sta. María: Carlos, Elena, José Ramón y Camila.
Naturalmente había ganado el Cabo de Sta. María, pero esto aún no acaba aquí.
Nos pusimos por equipos haciendo varias pruebas a lo largo de la tarde. Íbamos empatados en los puntos que cada equipo había reunido y tan solo quedaba una prueba, la prueba final.
Carlos adornó todo con unas enormes luces y puso dos grandes taburetes en medio del salón.
-Muy bien- dijo- vamos allá, empezaremos con unas cuantas preguntas sobre la isla. El primero que falle será el equipo perdedor. Lo siento Elena, Camila y Jose, pero yo debo ser el juez. Preparamos bien nuestros oídos y nos miramos los unos a los otros con una cara de desafiante.
-Primera pregunta- dijo Carlos- ¿cómo se llama la capital de Madagascar?
El equipo de Elena se quedó en blanco, pero el equipo de Lucía fue el que contestó.
-¡Antananarivo!- dijo Enrique.
-Si- contestó Carlos con cara de fastidio- me duele decir esto, pero ¡Diez puntos para cabo de Ambre!
Enrique y Lucía gritaron de felicidad y Carlos dio paso a la segunda pregunta:
-¿En qué continente se encuentra Madagascar?
-¡Esta es fácil!- dijo Camila- ¡Oceanía!
-No, no es Oceanía-dijo Carlos.
Y mientras Camila intentaba buscar la respuesta correcta, Lucía contestó:
-¡África!
-¡Correcto!- gritó Carlos.
Enrique estaba contentísimo y Lucía no podía retener su felicidad. Llevaban 20 puntos de ventaja.
-Siguiente pregunta. ¿Cómo se llama el río que pasa por medio de la isla?
-Río Duero- dijo José Ramón.
-Incorrecto- contestó Carlos.
-Río Miño- dijo Elena.
-No, no es el río Miño- le respondió Carlos.
Entonces, mientras todos estaban pensativos, Enrique respondió:
-El río Manía.
-Si- dijo Carlos- esa es la respuesta correcta.
-Venga- dijo Enrique- tenemos que acabar rápido el concurso para empezar con la reunión.
-Cuarta pregunta: ¿Es verdad que Madagascar se separó de África?
-Si- respondió Camila.
-Muy bien- la animó Carlos- diez puntos más.
El equipo de Elena hicieron un gesto de alegría y chocaron las cinco.
-Y ahora...- los asustó Carlos- la pregunta definitiva. Si el equipo de Lucía y Enrique consigue llegar a los cincuenta puntos será el ganador. ¿Qué es más grande?¿Madagascar o Rusia?
-Rusia- dijo José Ramón.
-Estupendo- contestó Carlos.
Enrique ya no aguantaba más ¡¿dos preguntas seguidas?! No podía estar pasando aquello...
-Muy bien- dijo Carlos- ¿Cuántas islas hay en la tierra?
-Cuarenta y tres- dijo Lucía.
-¡Incorrecto!- respondió Carlos- Hay muchísimas menos.
-Quince- dijo Elena.
-¡Incorrecto!- volvió a decir Carlos- Hay menos de quince.
-Cuatro- dijo Enrique, pero se paró de inmediato y preguntó:-¿Qué clase de juez eres tú? ¡En la tierra hay más de ocho islas!
-¡No!- le gritó Carlos.
Todos nos miramos sin saber que hacer hasta que el equipo de Elena contestó:
-Ninguna.
-¡Correcto!- dijo Carlos, pero cuando quiso darse cuenta, Enrique estaba de pie:
-Eres un tramposo- le dijo- tu solo quieres que gane tu equipo.
-No- contestó Carlos- yo pregunte cuantas islas había en la tierra y han acertado ellos por que la respuesta correcta es ninguna.
-¿Pero como que ninguna?
-Si- dijo Carlos- Las islas no están en la tierra. Están en el mar.
-Es cierto- contestó Enrique sin poder negarlo- pero es una pregunta trampa.
-Siguiente pregunta, esta pregunta lo decide todo- le dijo Carlos a Enrique- os puede hacer ganar o os puede empatar. ¿Cómo se llama el océano que rodea a Madagascar?
-Océano Indico- dijo Camila y supo sin necesidad de comprobarlo, que habían acertado.
-Hay un empate- les informó Carlos- Entonces ya sabéis: Quién acierte esta pregunta, su equipo será el ganador. ¿Cuántas islas rodean a Madagascar?
Nos miramos con odio y contestamos los dos equipos a la vez:
-¡Seis!
Lo habíamos dicho a la vez por lo cuál habíamos empatado.
Todos miramos a Carlos para orientarnos, pero él también parecía tener la mente en blanco.
-Venga- dijo por fin- pasemos a la reunión.
-¿Pero quién ha ganado?
-Tranquilizaros, podremos hablar de eso durante la reunión, pero antes de eso debemos hacer nuestra base secreta. En ella hablaremos, merendaremos y nos esconderemos de cualquier persona. Será la base secreta de nuestro grupo. ¿Somos un grupo, no?
Nos pusimos a trabajar. Con escobas, alfombras y mantas, construimos nuestra base secreta, hecha a medida para los seis.
Nos sentamos en aquel sitio maravilloso y nos pusimos a hablar sobre las cosa más importantes del viaje y luego repasamos la lista de los puntos:
Juego de la escoba: 8/6
Fútbol sobre patines: 11/13
Concurso de malabares: 15/15
Votaciones: 4/2
Pelea de lucha libre: 5/7
Carrera de sacos: 3/1
Cuestionario: 50/50


Reunión en la base secreta

Tal y como habíamos planeado, la reunión dio comienzo en la base secreta que habíamos hecho en la casa de Enrique y Elena.
Carlos empezó con la charla:
-Puesto que ha habido un empate debemos hacer algo para desempatar, pero eso nos traería más problemas y no podemos seguir así. Tenemos que buscar una solución. ¿Alguna sugerencia?
-Yo- contestó Camila-¿Por qué no vamos a Cabo de Ambre y acabamos de una vez. A mi no me importa, me he esforzado mucho en defender a Cabo de Santa María, pero creo que es mejor el Cabo de Ambre, así que me uniré a su grupo.
-Estupendo- dijo Lucía- ya eres una más.
-¡Oh, no!- dijo Carlos- ahora si que estamos empatados.
-Tranquilo, Carlos- lo animó José Ramón- Yo me uniré a Cabo de Ambre.
-¿Qué?- preguntó Elena- ¿Cómo te atreves a irte del grupo?
Carlos y Elena se miraron sin creérselo y juntos respondieron:
-Vale, nosotros también formaremos parte de vuestro grupo.
Después de varios aplausos, todos se sentaron y Carlos continuó hablando:
-Como ya está solucionado el caso, ha finalizado la reunión.
-Nunca había visto una reunión tan corta- se dijo José Ramón.

No nos volvimos a ver hasta el día en que cogeríamos el avión a Tanzania. Estábamos listos y nada nos podía detener.
Fueron varias horas de vuelo y finalmente llegamos al aeropuerto, que por cierto, no era muy bonito y no estaba muy bien cuidado pero había que aguantarse. Salimos de allí y pudimos ver el pueblo.
-¡Es fantástico!- dijo Camila- vayamos a hacer unas fotos.
Aquel día comimos en el centro de la ciudad. Era un lugar repleto de gente que vestía de una manera curiosa.


Tanzania

Aquella parte de Tanzania no estaba muy habitada, por lo tanto nos dirigimos hacia la derecha por una carretera muy vieja.
-Esto me da mala espina- dijo Camila- comienzo a ver un par de casas enfrente.
-¿Pero de que me hablas?-interrumpió Enrique- ¡Yo no veo nada!
Nos encontrábamos rodeados de vegetación y ni siquiera se veía un coche.
Después de mucho caminar nos encontramos un pequeño hotel a las afueras de la ciudad.
No parecía demasiado lujoso, pero era nuestra última esperanza.
Entramos por una puerta vieja y en seguida nos atendieron. Nos hicieron entrar por un pasillo viejo hasta una habitación con dos camas.
-¿Dos camas?- Preguntó José Ramón extrañado- ¡Somos seis!
A Elena también le costó entender aquello, pero se tuvo que conformar.
Una vez dentro, nosotros seis empezamos a buscar solución al problema.
-Yo dormiré en el suelo- dijo Camila- Me parece un buen lugar para pasar la noche.
-¡No digas eso!- chilló Lucía- Tenemos que buscar alguna manera.
-Estamos en Tanzania ¿Qué esperáis?- preguntó Enrique- No os preocupéis. Dos camas es algo normal.
-Yo no pienso dormir en el suelo- dijo Elena.
Pero cuando casi nos habíamos decidido, pudimos ver una cucaracha en el suelo.
-¡Aaaaaaaaaaahhhhhhhh!- gritó Lucía- quita esa cucaracha, Carlos.
Aquella noche no lo pasamos muy bien. Solo dos de nosotros durmieron sobre camas: Enrique durmió en la cama derecha y Lucía en la izquierda.
Tan mal lo pasamos aquella noche, que nos despertamos temprano para ir a visitar la zona.
-Llevaré la cámara- dijo Carlos- Así podré sacar unas cuantas fotos a la ciudad.
Decidimos salir de aquel horrible hotel cuanto antes y dirigirnos hacia la ciudad, pero no aguantamos mucho tiempo allí.
-¿Cuándo vamos a ir a Madagascar?-Preguntó José Ramón.
-No se- contestó Lucía- más o menos sobre la semana que viene.
-¿Qué? ¿Eso no es mucho tiempo? ¿Tendremos que esperar tanto tiempo en Tanzania?
A casi ninguno de nosotros le importó y el día 14 de enero del 2006, decidimos preparar todo para el viaje. Habíamos planeado lo suficiente y estábamos preparados para cualquier peligro, pero también habíamos hecho una promesa… si alguien se quedaba dormido el día del viaje ¡Lo dejaríamos atrás y nos iríamos a Madagascar sin él!
Nadie quería quedarse en Tanzania pero lo prometido es deuda.
Aún teníamos que quedarnos más tiempo en aquel hotel espantoso y no nos apetecía en absoluto.
Pasó mucho tiempo y ya nos habíamos acostumbrado a aquella vida, ¡menos mal!
Miramos el mapa por última vez apoyándolo en la mesilla de noche del hotel (una caja de zapatos) y decidimos dormir tranquilamente sin olvidarnos de la promesa.
Pero a la mañana siguiente no alquilaban barcas a motor en la tienda de al lado y tuvimos que esperar una noche más… y otra… y otra… y otra más… Hasta que por fin decidimos que teníamos que ponernos a trabajar. Construiríamos una barca nosotros mismos.
-¿Y el motor de dónde lo sacamos? – preguntó José Ramón- no somos Superhéroes…
-¡Cállate!- le gritó Elena- tenemos que esforzarnos si queremos llegar a Madagascar ¿No creéis?
-Al fin y al cabo hemos llegado hasta aquí- dijo Enrique- ¡Esto es África! No nos podemos echar atrás ahora.
Nos mirábamos los unos a los otros para orientarnos.
-¡Yo acepto la idea!-dijo Carlos.
-¡Yo también!- lo siguió Enrique.
Así que poco a poco, decididos de verdad, nos pusimos de acuerdo en que llegar hasta Tanzania había valido la pena.
-Muy bien- dijo Lucía- debemos conseguir la madera y el material.
-No será fácil- dijo Enrique- Pero lo conseguiremos, es una buena idea hacer la barca, aunque si se nos estropea por el camino… Hay varios kilómetros de aquí a Madagascar y puede ser peligroso.
-Tarde o temprano nos vamos a morir- dijo Camila.
-Venga, en marcha- nos animó José Ramón.
Después de una noche… y otra… y otra… y otra más ¡Conseguimos tener la barca montada.
Miramos el mapa mientras José Ramón señalaba la ciudad de destino: Antsiranana.
Antsiranana se encontraba en un extremo de la isla, en cabo de Ambre. Preferíamos esa punta de la isla antes que la otra: Cabo de Santa María.
Esa noche nos acostamos tempranísimo. Así, a la por la mañana podríamos preparar el equipaje y montarnos en la barca a tiempo.
A la mañana siguiente…
-¿Qué?-dijo Lucía- ¡José Ramón y Camila se han quedado dormidos!
Nunca pensamos que llegaría a pasar aquello. No teníamos ganas de abandonarlo allí, en Tanzania, pero las promesas siempre se deben cumplir. Abrimos la puerta lentamente para no despertarlos y salimos corriendo hacia la costa.
-Bien – dijo Lucía- ¿Estáis preparados para el viaje más importante de vuestras vidas?
-Si- respondió Carlos- estamos bien equipados con todo lo necesario y llegaremos rápidamente.
Cogimos la barca y juntos la arrastramos hacia el mar hasta que el agua salada la elevó como por arte de magia. Subimos uno por uno para que no sucediera nada extraño. Estábamos nerviosos, dentro de muy poco llegaríamos al lugar más deseado de nuestras vidas.
-Venga, vamos- dijo Enrique- tenemos que llegar por la parte el cabo superior de la isla: Cabo de Ambre. Allí está el lugar que visitaremos: Antsiranana.
-Estoy impaciente- dijo Elena- este es un día maravilloso.
Y así fue como emprendimos rumbo hacia Madagascar.
Las tormentas y los fuertes vientos nos dejaron K.O., pero nos aguantamos y seguimos adelante buscando la isla.
Pasmos varis noches flotando sobre el mar y cuando ya estábamos artos… ¡Pum!
-Hemos chocado con Bombay-dijo Carlos- ¡Estamos en la India!!!!!!
Nos sentíamos fatal. Nunca pensáramos en que acabaríamos en la India.
Miramos a nuestro alrededor sin poder creernos lo que sucedía en aquel momento.
La verdad es que no nos esperábamos un final así para nuestro viaje.
Casi sin poder creer lo que había pasado, nos miramos unos a los otros, pero nadie dijo nada.
El agua cristalina brillaba a nuestro alrededor. Nos encontrábamos rodeados de muchísima vegetación. Sin duda, aquel sitio era muy interesante.
Pero lo peor era que no estábamos donde queríamos estar. Aquel lugar no era Madagascar.